येणें बोधे आह्मी असों सर्वकाळ । करूनि निर्मळ हरिकथा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आह्मी भूमीवरी एक दैवांचे । निधान हें वाचे सांपडलें ॥ तरतील कुळे दोन्ही उभयतां । गातां आइकतां सुखरूप ॥२॥ न चळे हा मंत्र न ह्मणों यातीकुळ । न लगे काळ वेळ विचारावी ॥३॥ तुका ह्मणे माझा विठ्ठल विसांवा । सांटवीन हांवा हृदयांत ॥४॥

या बोधामुळेच आम्ही सदैव पवित्र हरिकथा करत राहतो. आम्ही या भूमीवरचे खरे भाग्यवान आहोत, कारण हा खजिना (नामरूपी ठेवा) आमच्या वाणीवर सापडला आहे. गाणारे आणि ऐकणारे - दोघांचीही कुळं यातून तरून जातील, आनंदाने. हा मंत्र कधी चुकत नाही, यासाठी जात-कुळ पाहावं लागत नाही, कुठली विशिष्ट वेळ-काळ बघावी लागत नाही. तुकाराम म्हणतात - माझा विठ्ठल हाच माझा खरा विसावा आहे, त्याचीच ओढ मी माझ्या हृदयात साठवून ठेवीन.