बहुतां जन्मींचें संचित । सबळ होय जरि बहुत । तरि चि होय हरिभक्त । कृपावंत मानसी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ह्मणवी ह्मणियारा तयांचा । दास आपुल्या दासांचा । अनुसरले वाचा । काया मनें विठ्ठलीं ॥ असे भूतदया मानसीं । अवघा देखे हृषीकेशी । जीवें न विसंबे त्यासी । मागें मागे हिंडतसे ॥२॥ तुका ह्मणे निर्विकार । शरणागतां वज्रपंजर । जे जे अनुसरले नर । तयां जन्म चुकलें ॥३॥

पुष्कळ जन्मांचं पुण्यसंचित जेव्हा खूप जास्त आणि भक्कम होतं, तेव्हाच माणूस खरा हरिभक्त बनतो, मनाने कृपाळू होतो. असा भक्त स्वतःला आपल्या दासांचाही दास म्हणवून घेतो, तो वाणी-काया-मनाने विठ्ठलाला शरण गेलेला असतो. त्याच्या मनात सर्व प्राणिमात्रांविषयी दया असते, सगळीकडे त्याला हृषीकेशीच (देवच) दिसतो. तो त्याला कधीच विसरत नाही, सदैव त्याच्या मागे मागे फिरत राहतो. तुकाराम म्हणतात - देव निर्विकार (अचल, स्थिर) आहे, आणि जे शरण येतात त्यांच्यासाठी तो वज्रकवचासारखा संरक्षक आहे. जे जे लोक त्याला शरण गेले, त्यांचा पुनर्जन्माचा फेरा चुकला.