हरिजनाची कोणां न घडावी निंदा । साहात गोविंदा नाहीं त्याचें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ रूपा येऊनियां धरी अवतार । भक्‍तां अभयंकर खळां कष्ट ॥ दुर्वास हा छळूं आला ऋषी । सुदर्शन त्यासी जाळित फिरे ॥२॥ द्रौपदीच्या क्षोभें कौरवांची फजिती । होऊनि श्रीपति साह्य केलें ॥३॥ न साहे द्वेष पांडवां पारिखा । धुडाविला सखा बळिभद्र ॥४॥ तुका ह्मणे अंगीं राखिली आपत्ति । अश्वत्थामा वधी पांडवपुत्रां ॥५॥

हरिभक्तांची निंदा कुणीही करू नये, गोविंदाला ते अजिबात सहन होत नाही. तो स्वतः अवतार घेऊन येतो, भक्तांना निर्भय करतो आणि दुष्टांना शिक्षा देतो. दुर्वास ऋषी त्रास द्यायला आले, तेव्हा सुदर्शनचक्र त्यांच्यामागे जाळत फिरलं. द्रौपदीच्या दुःखामुळे कौरवांची फजिती झाली, आणि श्रीपतीने (कृष्णाने) तिला साहाय्य केलं. पांडवांविरुद्धचा द्वेष त्याला सहन झाला नाही, म्हणून त्याने आपला मित्र बलभद्रालाही युद्धापासून दूर पाठवलं. तुकाराम म्हणतात - तरीही काही अरिष्ट नशिबी शिल्लकच राहिलं होतं - अश्वत्थाम्याने पांडवांच्या पुत्रांचा वध केला.