उठोनियां तुका गेला निजस्थळा । उरले राउळा माजी देव ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ निउल जालें सेवका स्वामीचें । आज्ञे करुनी चित्त समाधान ॥२॥ पहुडलिया हरी अनंतशैनावरी । तेथें नाहीं उरी कांहीं काम ॥३॥ अवघी बाहेर घाळूनि गेला तुका । सांगितलें लोकां निजले देव ॥४॥

उठून तुका आपल्या जागी परत गेला, देव मंदिरातच राहिले. सेवकाचे मालकाविषयीचे काम आज्ञेप्रमाणे पूर्ण झाले, मन समाधानी झाले. अनंतशय्येवर (शेषशायी रूपात) हरी पहुडले, आता तिथे काही काम उरले नाही. सर्व काही आवरून तुका बाहेर आला आणि लोकांना सांगितले की देव आता निजले आहेत.