ओवाळूं आरती पंढरीराया । सर्वभावे शरण आलों तुझिया पायां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सर्व व्यापून कैसे रूप आकळ । तो हा गौळ्या घरीं जाला कृष्ण बाळ ॥२॥ चरणीं मिरविळा ॥३॥ आरतें आरती ओवाळिली । वाखाणितां कीर्ति वाचा परतली ॥४॥ भावभक्तिबळें होसी कृपाळु देवा । तुका ह्मणे पांडुरंगा तुझ्या न कळती मावा ॥५॥

पंढरीरायाची आरती ओवाळतो, मी सर्वभावाने तुझ्या पायाशी शरण आलो आहे. सर्व काही व्यापून राहणारे तुझे अगम्य रूप किती अद्भुत, तेच रूप गवळ्यांच्या घरी कृष्णरूपी बाळ बनून आले (या ओळीचा पुढील भाग मूळ प्रतीत तुटक/अस्पूर्ण आहे - फक्त "चरणी मिरवला" एवढाच भाग उपलब्ध आहे). आरतीच्या वस्तूंनी आरती ओवाळली, तुझी कीर्ती वर्णन करताना वाणीही दमून परत फिरते. भावभक्तीच्या बळानेच तू कृपाळू होशील, तुका म्हणतो, हे पांडुरंगा, तुझी माया कोणालाच कळत नाही.