द्याल माळ जरी पडेन मी पायां । दंडवत वांयां कोण वेची ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आलें तें हिशोबें अवघिया प्रमाण । द्यावे तरी दान मान होतो ॥२॥ मोकळिया मनें घ्याल जरी सेवा । प्रसाद पाठवा लवकरी ॥३॥ तुका ह्मणे तुह्मी जालिया कृपण । नामाची जतन मग कैची ॥४॥

जर तू मला (गळ्यातली भक्तीची) माळ देणार असशील, तरच मी तुझ्या पायावर लोटांगण घालेन - उगाच फुकट नमस्कार कोण घालील? आतापर्यंत जे दिले तेच हिशोबाला प्रमाण धरले जाईल, आणखी दान दिलेस तरच त्याला मान मिळेल. जर तू मोकळ्या मनाने माझी सेवा स्वीकारशील, तर लवकर प्रसाद पाठव. तुका म्हणतो, जर तू कंजूष झालास, तर मग नामाची जपणूक तरी कशी होणार?