केळी कटकट गाऊं नाचों नेणतां । लाज नाहीं भय आह्यां पोटाची चिंता ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बैसा सिणलेती पाय रगडूं दातारा । जाणवृं द्या वारा उब जाली शरीरा ॥२॥ उशिरा उशीर किती काय ह्मणावा । जननिये बाळका कोप कांहीं न धरावा ॥३॥ तुझिये संगतीं आह्मीं करूं कोल्हाळ । तुका ह्मणे बाळे अवघीं मिळोन गोपाळ ॥४॥

आम्ही न कळत्या वयात गोंधळ करत गाऊ, नाचू; आम्हांला लाज नाही, भीती नाही, फक्त पोटाची (खाण्याची) काळजी आहे. बसा, तुम्ही दमला आहात, हे उदार देवा, आम्ही तुमचे पाय चेपतो, वारा घालू द्या, अंग गरम झाले आहे. "उशीर, किती उशीर" असे काय म्हणायचे? हे आई, आपल्या बाळावर अजिबात राग धरू नकोस. तुझ्या संगतीत आम्ही सगळे गोपाळ मिळून गोंधळ घालू, असे तुका म्हणतो.