आरुष शब्द बोलों मनीं न धरावें कांहीं । लडिवाळ बाळकें तूं चि आमुची आई ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ देईं गे विठाबाई प्रेमभातुकें । अवघियां कवतुकें लहानां थोरां सकळां ॥२॥ असो नसो भाव आलों तुझिया ठाया । पाहे कृपादृष्टी आतां पंढरीराया ॥३॥ तुका ह्मणे आह्मी तुझीं वेडीं वांकडीं । नामें भवपाश आतां आपुलिया तोडीं ॥४॥

कठोर शब्द बोललो तरी मनात काही धरू नकोस, आम्ही लाडके अजाण मूल आहोत, तूच आमची आई आहेस. हे विठाबाई, आम्हा सगळ्यांना - लहानांपासून थोरांपर्यंत - प्रेमाने भातुकलीचा खाऊ, कौतुक दे. भाव असो वा नसो, मी तुझ्याजवळ आलो आहे, हे पंढरीराया, आता कृपादृष्टीने पाहा. तुका म्हणतो, आम्ही तुझी वेडीवाकडी लेकरे आहोत, तुझ्या नामाने आता आमचा संसाराचा पाश तूच तोडून टाक.