जातो वाराणसी । निरवी गाई घोडे ह्येसी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ गेलों येतों नाहीं ऐसा । सत्य मानावा भरवसा ॥२॥ नका काढूं माझीं पेवें । तुह्मी वरळा भूस खावें ॥३॥ भिकाऱ्यांचे पाठीं । तुह्मी घेउनि लागा काठी ॥४॥ सांगाल जेवाया ब्राह्मण । तरी कापाल माझी मान ॥५॥ वोकलिया वोका । म्यां खर्चिला नाहीं रुका ॥६॥ तुह्मी खावे ताकपाणी । जतन करा तूपलोणी ॥७॥ नाहीं माझें मनीं । पोरें रांडा नागवणी ॥८॥ तुका ह्मणे नीट । होतें तैसें बोळे स्पष्ट ॥९॥

मी वाराणसीला जातो आहे, गाई-घोडे-म्हशी सगळ्यांची व्यवस्था सांगून जातो. मी गेलो तो परत येणार नाही, असेच खरे समजा, हाच भरवसा माना. माझी धान्याची कोठारं उघडू नका, तुम्ही भुसकट-तूस खात राहा. भिकाऱ्यांच्या मागे काठी घेऊन लागा (त्यांना हाकलून लावा). जर एखाद्या ब्राह्मणाला जेवायला बोलावलेत, तर समजा माझाच गळा कापला. जे सांडून (वाया जाऊन) गेले ते गेले - मी त्यावर एक दमडीही खर्च केलेली नाही. तुम्ही ताकपाणी पिऊन राहा, तूप-लोणी नीट साठवून ठेवा. माझ्या मनात मुलांना आणि बायकांना नागवण्याचा (लुबाडण्याचा) कोणताही हेतू नाही. तुका म्हणतो, मनात जे होते ते स्पष्टपणे बोलून टाकले.