मृत्युलोकीं आह्यां आवडती परी । नाहीं एका हरिनामें विण ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ विटलें हें चित्त प्रपंचापासूनि । वमन हें मनीं बैसलेंसे ॥२॥ सोनें रूपें आह्यां मृत्तिके समान । माणिकें पाषाण खडे तैसे ॥३॥ तुका ह्मणे तैज्ञा दिसतील नारी । रिसाचियापरी आह्यांपुढें ॥४॥

या मृत्युलोकात आम्हाला अनेक गोष्टी आवडतात, पण हरिनामाशिवाय दुसरी कोणतीही गोष्ट खरी आवडत नाही. संसारापासून हे मन विटले आहे, संसाराबद्दल मनात उलटीसारखी किळस बसली आहे. आम्हाला सोने-चांदी मातीसारखे वाटते, माणिकरत्नेही साध्या दगडगोट्यांसारखी वाटतात. तुका म्हणतो, त्याचप्रमाणे (टीप: "तैज्ञा" हा शब्द मूळ प्रतीत अस्पष्ट आहे, बहुधा "अशा प्रकारे" या अर्थाचा असावा) स्त्रियासुद्धा आम्हाला माकडिणीसारख्या दिसतील.