स्त्रियांचा तो संग नको नारायणा । काष्ठा या पाषाणामृत्तिकेच्या ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाठवे हा देव घडे भजन । लांचावलें मन आवरेना ॥२॥ दृष्टिमुखें मरण इंद्रियाच्या द्वारें । लावण्य तें खरें दुःखमूळ ॥३॥ तुका ह्मणे जरी अग्नि जाला साधु । परी पावे बाधूं संघट्टणें ॥४॥

हे नारायणा, स्त्रियांची संगत नको, ती लाकूड, दगड आणि मातीसारखीच (निर्जीव) वाटावी. त्यांच्या नादी लागले की देवाची आठवण राहत नाही, भजन घडत नाही, लोभावलेले मन आवरता येत नाही. इंद्रियांच्या द्वारांतून, दृष्टीतून-मुखातूनच मरण येते; सौंदर्य हेच खरे दुःखाचे मूळ आहे. तुका म्हणतो, आग जरी शांत साधूसारखी भासली, तरी संपर्कात आल्यावर ती चटकाच देते.