भक्तिप्रतिपाळे दीन वो वत्सळे । विठ्ठले कृपाळे होसी माये ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पडिला विसर माझा काय गुणें । कपाळ हें उणें काय करूं ॥२॥ तुका ह्मणे माझें जाळूनि संचित । करीं वो उचित भेट देई ॥३॥

हे विठ्ठले, तू दीनांचे रक्षण करणारी, वत्सल आणि कृपाळू माता आहेस. माझ्या कोणत्या दोषामुळे तुला माझा विसर पडला? माझ्या कपाळीच (नशिबीच) ही उणीव आहे, मी काय करू? तुका म्हणतो, माझे प्रारब्ध (संचित) जाळून टाक आणि योग्य ती भेट मला दे.