कोण पर्वकाळ पहासील तीथ । होतें माझें चित्त कासावीस ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पाठवीं भातुके प्रेमें झडकरी । नको राखों उरी पांडुरंगा ॥२॥ न धरावा कोप मजवरी कांहीं । अवगुणी अन्यायी ह्मणोनियां ॥३॥ काय रडवीसी नेणतियां पोरां । जाणतियां थोरां याचिपरी ॥४॥ काय उभी कर ठेवुनियां कटीं । बुझावीं धाकुटीं लडिवाळें ॥५॥ तुका ह्मणे आतां पदरासी पिळा । घालीन निराळा नव्हे मग ॥६॥

कोणता पर्वकाळ, कोणते तीर्थ मी बघावे? माझे मन व्याकूळ झाले आहे. लवकर भातुकलीचा खाऊ प्रेमाने पाठव, हे पांडुरंगा, काही राखून ठेवू नकोस. माझ्यावर अजिबात राग धरू नकोस, मी अवगुणी आणि अन्यायी आहे म्हणून. न कळत्या मुलांना तू का रडवतोस? जाणत्या मोठ्यांनाही तूच अशाच प्रकारे वागवतोस का? कमरेवर हात ठेवून उगीच उभे राहून काय उपयोग? लाडक्या लहानग्यांची समजूत घाल. तुका म्हणतो, आता मी तुझ्या पदराला गाठ बांधून घेईन, मग तुला माझ्यापासून वेगळे होता येणार नाही.