कां हो देवा कांहीं न बोला चि गोष्टी । कां मज हिंपुटी करीतसा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कंठीं प्राण पाहें वचनाची आस । तों दिसे उदास धरिले ऐसें ॥२॥ येणें काळें बुंथी घेतलीसे खोल । कां नये विटाळ होऊं माझा ॥३॥ लाज वाटे मज ह्मणवितां देवाचा । न पुससी फुकाचा तुका ह्मणे ॥४॥

हे देवा, तू काहीच का बोलत नाहीस? मला असे हैराण का करतोस? कंठाशी प्राण आला आहे, मी तुझ्या एका शब्दाची आशा बाळगून आहे, पण तू उदासीन, जणू मुद्दामच दूर राहिलेला दिसतोस. या वेळी तू खोल अलिप्तपणाची चादर पांघरली आहेस, माझा विटाळ (स्पर्श) तुला का नको वाटतो? देवाचा भक्त म्हणवून घ्यायची मला लाज वाटते - तुका म्हणतो, तू फुकटसुद्धा माझी विचारपूस करत नाहीस.