उचित तें काय जाणावें दुर्बळे । थोरिवेचें काळें तोंड देवा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ देतों हाका कोणी नाइकती द्वारीं । ओस कोणी घरीं नाहीं ऐसें ॥२॥ आलिया अतीता शब्द समाधान । करितां वचन काय वेंचे ॥३॥ तुका ह्मणे तुह्यां साजे हें श्रीहरी । आह्मी निलाजिरीं नव्हो ऐसीं ॥४॥

गरीबाला (दुर्बळाला) योग्य काय हे कसे कळणार? मोठेपणाचे काळे तोंड (लाज राखण्याची जबाबदारी) देवालाच शोभते. मी हाक मारतो पण दारातले कोणी ऐकतच नाही, जणू घरात कोणीच नाही असे वाटते. आलेल्या अतिथीला दोन शब्दांनी समाधान द्यायला काय खर्च येतो? तुका म्हणतो, हे श्रीहरी, हे (असे वागणे) तुलाच शोभते, आम्ही मात्र असे निर्लज्ज होणार नाही.