काय सांगो तुझ्या चरणांच्या सुखा । अनुभव ठाउका नाहीं तुज ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बोलतां हें कैसें वाटे खरेपण । अमृताचे गुण अमृतासी ॥२॥ आह्मी एकएका ग्वाही मायपुतें । जाणों तें निरुतें सुख दोघें ॥३॥ तुका ह्मणे आह्मां मोक्षाचा कांटाळा । कां तुह्मी गोपाळा नेणां ऐसें ॥४॥

तुझ्या चरणांच्या सुखाबद्दल मी काय सांगू? त्याचा अनुभव तुला स्वतःलाच नाही. हे बोलणे खरे कसे वाटेल - अमृताचा गोडवा अमृतालाच कसा कळणार? आई आणि मूल एकमेकांचे साक्षीदार असतात, तसे ते सुख आम्हा दोघांनाच खरेखुरे कळते. तुका म्हणतो, आम्हाला मोक्षाचाही कंटाळा आहे, हे गोपाळा, तुला हे असे का बरे कळत नाही?