आतां येणेंविण नाहीं आह्यां चाड । कोण बडबड करी वांयां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सुख तें चि दुःख पुण्यपाप खरें । हें तों आह्यां बरे कळों आलें ॥२॥ तुका ह्मणे वाचा वाहिली अनंता । बोलायचें आतां काम नाहीं ॥३॥

आता तुझ्याशिवाय आम्हांला दुसरी कोणतीही आस नाही, उगाच कोण बडबड करतो आहे? सुखच दुःख आहे आणि पुण्य-पापही खरे आहे, हे आता आम्हांला चांगले कळून चुकले आहे. तुका म्हणतो, वाणी अनंताला (देवाला) वाहिली आहे, आता आणखी काही बोलायचे काम उरलेले नाही.