बोलों अबोलणें मरोनियां जिणें । असोनि नसणें जनि आह्यां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ भोगीं त्याग जाला संगीं च असंग । तोडियेले लाग माग दोन्ही ॥२॥ तुका ह्मणे नव्हें दिसतों मी तैसा । पुसणें तें पुसा पांडुरंगा ॥३॥

बोलणे म्हणजे न बोलणेच, जगणे म्हणजे जणू मरून जाणेच - आम्ही जगात असूनही नसल्यासारखे झालो आहोत. भोगातही त्याग झाला, संगतीतही असंगपणा आला - पुढचे-मागचे दोन्ही बंध तुटले. तुका म्हणतो, मी दिसतो तसा नाही, याविषयी विचाराल ते पांडुरंगालाच जाऊन विचारा.