काळें खादला हा अवघा आकार । उत्पत्तिसंहारघडामोडी ॥१॥ वीज तो अंकुर आच्छादिला पोटीं । अनंता सेवटीं एकचिया ॥२॥ तुका ह्मणे शब्दे व्यापिळे आकाश । गुढार हें तैसें कळों नये ॥३॥

काळाने या साऱ्या आकाराला (सृष्टीला) गिळून टाकले आहे, उत्पत्ती आणि संहार ही केवळ त्याचीच घडामोड आहे. जसे बीज आपल्या पोटात अंकुर झाकून ठेवते, तसेच हे सर्व शेवटी त्या एका अनंतातच सामावलेले आहे. तुका म्हणतो, जसे नुसत्या शब्दांनी आकाश व्यापता येत नाही, तसेच हे रहस्य (गूढ - मूळ प्रतीत हा शब्द अस्पष्ट आहे) उमगण्यासारखे नाही.