आणीक काळें न चले उपाय । धरावे या पाय विठोबाचे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अवघें चि पुण्य असे तया पोटीं । अवघिया तुटी होय पापा ॥२॥ अवघे मोकळें अवघिया काळें । उद्धरती कुळे नरनारी ॥३॥ काळ वेळ नाहीं गर्भवासदुःखें । उच्चारितां मुखें नाम एक ॥४॥ तुका ह्मणे कांहीं न लगे सांडावें । सांगतसें भावें घेती तयां ॥५॥

यापुढे दुसरा कोणताही उपाय काळावर चालत नाही, फक्त हे विठोबाचे पाय धरावेत. ज्याच्या मनात हे पूर्णपणे उतरते, त्याच्या सगळ्या पापांचा नाश होतो. सगळ्यांचीच, सगळ्या काळी मुक्ती होते, या नामानेच कुळांची कुळे तरून जातात. मुखाने एकदाच हे एक नाम उच्चारले, तरी गर्भवासाचे दुःख उरत नाही, त्याला वेळकाळाचे बंधन नाही. तुका म्हणतो, यासाठी काहीही सोडून द्यावे लागत नाही, मी हे मनापासून सांगतो आहे - जे मनापासून स्वीकारतात, त्यांनाच हे फळ मिळते.