कां रे माझा तुज न ये कळवळा । असोनि जवळा हृदयस्था ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अगा नारायणा निष्ठुरा निर्गुणा । केला शोक नेणां कंठस्फोट ॥२॥ कां हें चित्त नाहीं पावलें विश्रांती । इंद्रियांची गति कुंटे चि ना ॥३॥ तुका ह्मणे कां रे धरियेला कोप । पाप सरलें नेणों पांडुरंगा ॥४॥

हे देवा, माझ्याविषयी तुला इतकी कणव का येत नाही, जरी तू माझ्या हृदयातच जवळ वसतोस? हे निष्ठुर, निर्गुण नारायणा, मी इतका आक्रोश केला, गळा फोडून रडलो, तरी तुला काहीच वाटले नाही. हे मन शांतीपर्यंत का पोहोचत नाही, इंद्रियांची धांदल अजिबात का थांबत नाही? तुका म्हणतो, हे पांडुरंगा, तू माझ्यावर का बरे रागावला आहेस हे मला कळत नाही - माझे पाप अजून संपलेले नाही असे वाटते का तुला?