वर्णू महिमा ऐसी नाहीं मज वाचा । न बोलवे साचा पार तुझा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ठायींची हे काया ठेविली चरणीं । आतां ओवाळुनि काय सांडूं ॥२॥ नाहीं भाव ऐसा करूं तुझी सेवा । जीव वाहूं देवा तो ही तुझा ॥३॥ मज माझें कांहीं न दिसे पाहातां । जें तुज अनंता समर्पावें ॥४॥ तुका ह्मणे आतां नाहीं मज थार । तुझे उपकार फेडावया ॥५॥

तुझा महिमा वर्णन करण्याइतकी वाणी माझ्याजवळ नाही, तुझा खरा अंतच कधी सांगता येणार नाही. ही देहरूपी संपत्ती आधीपासूनच तुझ्या चरणी वाहिलेली आहे, आता आणखी ओवाळून काय टाकू? अशी तुझी सेवा करावी इतकी भक्तीही माझ्याकडे नाही; हा जीवही तुलाच वाहावा म्हटले, तर तो देखील मुळात तुझाच आहे. नीट पाहिले तर मला माझे म्हणावे असे काहीच दिसत नाही, जे तुला, हे अनंता, अर्पण करावे. तुका म्हणतो, आता तुझे उपकार फेडायला मला कुठलाच थारा (मार्ग) उरलेला नाही.