पिंड पोसावे हें अधमाचें ज्ञान । विलास मिष्टान्न करूनियां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ शरीर रक्षावें हा धर्म बोलती । काय असे हातीं तयाचिया ॥२॥ क्षणभंगुर हें जाय न कळतां । ग्रास गिळी सत्ता नाहीं हातीं ॥३॥ कर्वतिलीं देहें कापियेलें मांस । गेळे वनवासा शुकादिक ॥४॥ तुका ह्मणे राज्य करितां जनक । अग्नीमाजी एक पाय जळे ॥५॥

फक्त शरीर पोसावे, स्वादिष्ट पदार्थ खाऊन चैन करावी - हे हलक्या दर्जाच्या (अधम) माणसाचे ज्ञान आहे. "शरीर जपावे" हाच धर्म आहे असे लोक म्हणतात, पण खरे तर आपल्या हातात काय आहे? हे क्षणभंगुर शरीर कधी संपेल हे कळतही नाही, मृत्यू घास गिळून टाकतो, त्यावर आपली सत्ता चालत नाही. शरीरे करवतीने कापली गेली, मांस तोडले गेले, तरीही शुकमुनींसारखे ऋषी वनवासाला गेलेच. तुका म्हणतो, राज्य करणाऱ्या जनक राजालाही अग्नीत एक पाय जळावाच लागला (शरीराचे भोग कोणालाही चुकत नाहीत).