करिसी तें देवा करीं माझे सुखें । परी मी त्यासी मुखें न ह्मणे संत ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जया राज्य द्रव्य करणें उपार्जना । वश दंभमाना इच्छे जाले ॥२॥ जगदेव परी निवडीन निराळे । ज्ञानाचे आंधळे भारवाही ॥३॥ तुका ह्मणे भय न धरीं मानसीं । ऐसियाचे विशीं करितां दंड ॥४॥

हे देवा, तू जे करशील ते माझ्या सुखासाठीच कर, पण मी मात्र त्याला तोंडाने "संत" म्हणणार नाही. ज्याला राज्य आणि धन मिळवायचे आहे, जो अहंकार आणि दंभाच्या इच्छेच्या आहारी गेला आहे - (त्याला संत म्हणणार नाही). जग त्याला देव म्हणो, पण मी त्याला वेगळाच ठरवीन - खऱ्या ज्ञानाच्या बाबतीत आंधळे असलेले ते फक्त ओझे वाहणारे आहेत. तुका म्हणतो, अशांना शासन करताना मी मनात कसलीही भीती बाळगणार नाही.