ह्मणविती ऐसे आइकतों संत । न देखीजे होत डोळां कोणीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसियांचा कोण मानितें विश्वास । निवडे तो रस घाईडाई ॥२॥ पर्जन्याचे काळीं वाहाळाचे नद । ओसरतां बुंद न थारेचि ॥३॥ हिर्‍या ऐशा गारा दिसती दूरोन । तुका ह्मणे घन न भेटे तों ॥४॥

"आम्ही संत आहोत" असे म्हणवून घेणारे पुष्कळ ऐकतो, पण असे कोणी प्रत्यक्ष डोळ्यांनी दिसत नाही. अशांवर विश्वास कोण ठेवील? खरा सार-रस घाईघाईत, उतावळेपणाने कसा कळणार (टीप: "घाईडाई" हा शब्द मूळ प्रतीत तसाच असून नेमका अर्थ खात्रीने सांगता येत नाही). पावसाळ्यात ओढ्यांना-नाल्यांना पूर येतो, पण पाऊस ओसरला की एक थेंबही टिकून राहत नाही. गारांचे तुकडे दुरून हिऱ्यासारखे चमकतात, पण तुका म्हणतो, खरा मेघ (किंवा खरा जड पदार्थ) भेटल्याशिवाय फरक कळत नाही.