कांहीं च मी नव्हें कोणिये गांवींचा । एकट ठायींचा ठायीं एक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नाहीं जात कोठें येत फिरोनियां । अवघें चि वांयांविण बोलें ॥ नाहीं मज कोणी आपुलें दुसरें । कोणाचा मी खरें कांहीं नव्हे ॥२॥ नाहीं आह्मां ज्यावें मरावें लागत । आहों अखंडित जैसें तैसें ॥३॥ तुका ह्मणे नांवरूप नाहीं आह्मां । वेगळा या कर्मा अकर्मासी ॥४॥

मी कोणत्याही गावचा नाही, मी फक्त माझ्याच ठिकाणी एकटा एक आहे. मी कुठे जात नाही, परत येत नाही; हे सगळे बोलणे उगीच फुकाचे आहे. मला वेगळे असे कोणीच आपले नाही, आणि मीही खरेखुरे कोणाचा नाही. मला मरावे लागेल असे काहीच नाही, मी नेहमी जसा आहे तसाच अखंड राहतो. तुकाराम म्हणतात, आम्हांला नाव-रूप असे काही नाही, आम्ही या कर्म-अकर्माच्याही पलीकडे वेगळे आहोत.