न देखवे डोळां ऐसा हा आकांत । परपीडे चित्त दुःखी होतें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काय तुह्मी येथें नसालसें जालें । आह्मीं न देखिलें पाहिजे हें ॥ परचक्र कोठें हरिदासांच्या वार्से । न देखिजेत देशें राहातिया ॥२॥ तुका ह्मणे माझी लाजविली सेवा । हीनपणें देवा जिणें जालें ॥३॥

हा प्रसंग बघवत नाही, इतका भयंकर आहे; दुसऱ्याच्या दुःखाने माझ्या मनाला यातना होतात. देवा, तू इथे नाहीसच झालास की काय? असे आम्हांला बघायला नको होते. परचक्राचे संकट हरिभक्तांच्या घरा-दारात कुठे असते? जे या भूमीत राहतात त्यांच्यावर असे येऊ नये. तुकाराम म्हणतात, माझी सेवा लाजिरवाणी झाली, देवा, हलक्या दर्जाचे जगणे माझ्या वाट्याला आले.