काय म्यां मानावें हरिकथेचें फळ । तरिजे सकळ जनीं ऐसें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ उच्छेद तो असे हा गे आरंभला । रोकडें विठ्ठला परचक्र ॥ पापाविण नाहीं पाप येत पुढें । साक्षीसी रोकडें साक्ष आलें ॥२॥ तुका ह्मणे जेथें वसतील दास । तेथें तुझा वास केसा आतां ॥३॥

हरिकथेचे खरे फळ तेच, की त्यामुळे सगळी माणसे तरून जावीत - हेच मी मानायला हवे. पण हा नाश आता सुरू झाला आहे, विठ्ठला, हे परचक्राचे संकट आमच्या डोळ्यांदेखत आले आहे. पाप केल्याशिवाय पाप उगवत नाही; याचा पुरावा आता आमच्यासमोर उभा आहे. तुकाराम म्हणतात, जिथे तुझे भक्त राहतात तिथे आता तुझा वास कसा राहील?