भीत नाहीं आतां आपुल्या मरणा । दुःखी होतां जना न देखवे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आमची तो जाती ऐसी परंपरा । कां तुह्मी दातारा नेणां ऐसें ॥ भजनीं विक्षेप तें चि पै मरण । न वजावा क्षण एक वांयां ॥२॥ तुका ह्मणे नाहीं आघाताचा वारा । ते स्थळीं दातारा ठाव मागें ॥३॥

आता मला माझ्या स्वतःच्या मरणाची भीती वाटत नाही, पण दुसऱ्याचे दुःख बघवत नाही. आमची परंपराच अशी आहे, देवा, हे तुला का कळत नाही? भजनात व्यत्यय येणे हेच खरे मरण, त्यामुळे एकही क्षण वाया जाऊ नये असे वाटते. तुकाराम म्हणतात, संकटाची झळ मला लागणार नाही अशी जागा, देवा, मला दे.