कोण जाणे कोणा घडे उपासना । कोण या वचनाप्रति पावे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आतां माझा श्रोता वकता तूं चि देवा । करावी ते सेवा तुझी च म्यां ॥ कुशळ चतुर येथें न सरते । करितील रिते तर्क मतें ॥२॥ तुका ह्मणे जालें पेणें एके घरीं । मज आणि हरी तुह्मां गांठी ॥३॥

कोणाला कशी उपासना घडेल, आणि या शब्दांमधून कोण खरोखर देवापर्यंत पोचेल, हे कोणाला ठाऊक आहे? आता देवा, तूच माझा श्रोता आणि तूच वक्ता आहेस; तुझीच सेवा मी करावी. इथे हुशार, चतुर माणसांचे काही चालत नाही; जे तर्क लढवतील ते उगीचच फुकट जातील. तुकाराम म्हणतात, आता आम्ही आणि हरी एकाच घरात राहायला आलो आहोत, आमची गाठ पडली आहे.