आमचा विनोद तें जगा मरण । करिती भावहीण दखोवेखीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ न कळे संत हिताचा विचार । तों हे दारोदार खाती फेरे ॥ वंदिले वंदावें निंदिलें निंदावे । एक गेलें जावें त्याचि वाटा ॥२॥ तुका ह्मणे कोणी नाइके सांगतां । होती यमदूता वरपडे ॥३॥

आमचा आनंद, आमचा भक्तीचा खेळ हा जगाला जणू मरणासारखा वाटतो, आणि लोक मत्सराने त्याची खिल्ली उडवतात. संतांच्या हिताच्या गोष्टीचा अर्थ त्यांना कळत नाही, म्हणून ते दारोदार भटकत राहतात. ज्याचा मान राखायचा तो राखावा, जे निंदेस पात्र आहे त्याची निंदा करावी - प्रत्येकाला आपापल्या वाटेने जावे लागते. तुकाराम म्हणतात, जो कोणी हे ऐकत नाही, तो शेवटी यमदूतांच्या तावडीत सापडतो.