नटनाटयें अवघे संपादिलें सोंग । भेद दाऊं रंग न पालटे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मांडियेला खेळ कौतुक बहुरूप । आपुलें स्वरूप जाणतसों ॥ स्फटिकाची शिळा उपाधि न मिळे । भाव दावी पिवळे लाल संगे ॥२॥ तुका ह्मणे आह्मी या जनाविरहित । होउनि निश्चित क्रीडा करुं ॥३॥

नाटकाच्या खेळात सगळे सोंग आम्ही बेमालूम वठवले, पण वरचे रंग बदलले तरी आतले सत्य बदलत नाही. हा एक मोठा खेळ, अनेक रूपांचा अद्भुत खेळ आम्ही मांडला आहे, पण आमचे खरे स्वरूप आम्हांला माहीत आहे. स्फटिकाच्या दगडाला स्वतःचा असा रंग नसतो, तो फक्त जवळच्या पिवळ्या-लाल रंगाला प्रतिबिंबित करतो. तुकाराम म्हणतात, आम्ही या जगापासून अलिप्त राहून, पूर्ण जाणतेपणाने हा खेळ खेळू.