तुजविण वाणीं आणिकांची थोरी । तरी माझी हरी जिव्हा झडो ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तुजविण चित्ता आवडे आणीक । तरी हा मस्तक भंगो माझा ॥ नेत्री आणिकांसि पाहीन आवडी । जातु ते चि घडी चांडाळ हे ॥२॥ कथामृतपान न करिती श्रवण । काय प्रयोजन मग यांचें ॥३॥ तुका ह्मणे काय वांचून कारण । तुज एक क्षण विसंबतां ॥४॥

देवा, तुला सोडून जर मी दुसऱ्याचे गुणगान गायले, तर माझी जीभच झडून जावो. तुला सोडून माझ्या मनाला दुसरे काही आवडले, तर माझे हे डोकेच फुटून जावो. आनंदाने माझे डोळे दुसऱ्याकडे पाहतील, तर तो क्षणच अभद्र, चांडाळ समजावा. जे कानांनी हरिकथेचे अमृत ऐकत नाहीत, त्यांचा काय उपयोग? तुकाराम म्हणतात, तुला एक क्षणभरही विसरून जगण्यात काय अर्थ आहे?