आतां पोरा काय खासी । गोहो जाला देवलासी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ डोचकें तिंबी घातल्या माळा । उदमाचा सांडी चाळा ॥ आपल्या पोटा केली थार । आमचा नाहीं येसपार ॥२॥ हातीं टाळ तोंड वासी । गाय देउळीं देवापासीं ॥३॥ आतां आह्मी करूं काय । न वसे घरीं राणा जाय ॥४॥ तुका ह्मणे आतां धीरी । आझुनि नाहीं जालें तरी ॥५॥

आता मुला, तू काय खाणार? तुझा बाप देवळाला चिकटून बसला आहे. डोक्याला तेल लावून गळ्यात माळा घातल्या, आणि धंदा-व्यवसाय सगळा सोडून दिला. स्वतःचे पोट भरायची सोय केली, आमची त्याला काही पर्वा नाही. हातात टाळ घेऊन मोठ्याने गातो, देवळात देवापाशी जाऊन बसतो. आता आम्ही काय करावे? हा घरी राहतच नाही, हा राजा निघून जातो. तुकाराम म्हणतात, आता धीर धरा, अजून तरी पूर्ण नासाडी झालेली नाही.