न करवे धंदा । आइता तोंडीं पडे लोंदा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ उठितें तें कुटितें टाळ । अवघा मांडिला कोल्हाळ ॥ जिवंत चि मेळे । लाजा वाटुनियां प्याले ॥२॥ संसाराकडे । न पाहाती ओस पडे ॥३॥ तळमळती यांच्या रांडा । घालिती जीवा नांवें धोंडा ॥४॥ तुका ह्मणे बरें जाळें । घे गे बाइळे लीहिळें ॥५॥

याला काही काम करता येत नाही, आयतं अन्न मात्र तोंडात पडतं. उठला की लगेच टाळ कुटायला लागतो, सगळीकडे नुसता गलका करतो. जिवंत असूनही जणू मयतीच्या घरासारखी अवस्था आहे, लाज वाटून घ्यायलाही यांना लाज वाटत नाही. संसाराकडे ढुंकूनही बघत नाहीत, त्यामुळे घर ओसाड पडते. यांच्या बायका तळमळतात, स्वतःच्या जिवाला शिव्याशाप देतात. तुकाराम म्हणतात, बरं झालं सगळं जळून गेलं, बाई, आता हा हिशोब घेऊन टाक.