कोण घरा येतें आमुच्या काजाला । काय ज्याचा त्याला नाहीं धंदा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ देवासाटीं जालें ब्रह्मांड सोइरें । कोमळ्या उत्तरें काय वेचे ॥ मानें पाचारितां नव्हे आराणुक । ऐसे येती लोक प्रीतीसाटीं ॥२॥ तुका ह्मणे रांडे नावडे भूषण । कांतेलेंसें श्वान लागे पाठीं ॥३॥

आपल्या घरी खरोखर गरजेपोटी कोण येतं? प्रत्येकाला आपापला उद्योग असतोच की. देवासाठी तर अवघे विश्वच नातेवाईक झाले आहे, मग गोड बोलायला काय जातं? मानाने बोलावलं तर यांना वेळ नसतो, पण स्वार्थासाठी असे लोक आपणहून येतात. तुकाराम म्हणतात, अशा लोकांना सन्मान नकोसा वाटतो, माजलेल्या कुत्र्यासारखे ते वासनेच्या मागे लागतात.