भाव धरी तया तारील पाषाण । दुर्जना सज्जन काय करी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ करितां नव्हे नीट श्वानाचें हें पुच्छ । खापरा परीस काय करी ॥ काय करिल तया साकरेचें आळें । बीज तैसीं फळे येती तया ॥२॥ तुका ह्मणे वज्र भंगे एक वेळ । कठीण हा खळ तयाहूनी ॥३॥

मनापासून श्रद्धा ठेवली तर दगडसुद्धा तारून नेतो; पण ज्याच्या मनात भावच नाही, त्या दुर्जनाचे सज्जन तरी काय करणार? कुत्र्याची शेपूट कितीही प्रयत्न केला तरी सरळ होत नाही; परिसालाही खापराचे काय करता येईल? ज्याला गोडी चाखायचीच नाही, त्याला उसाचे मळेही काय करणार? जसे बीज तसेच फळ मिळते. तुकाराम म्हणतात, वज्रसुद्धा एकदा तरी तुटते, पण हा दुष्ट माणूस त्याहूनही कठीण आहे.