इच्छावें ते जवळी आलें । काय बोलें कारण ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नामरूपीं पडिली गांठी । अवघ्या गोष्टी सरल्या ॥ मुकियाचे परी जीवीं । साकर जेवीं खादली ॥२॥ तुका ह्मणे काय बोलें । आतां भलें मौन्य ची ॥३॥

जे मला हवे होते ते मला मिळाले आहे, आता आणखी काय बोलण्याचे कारण उरले? देवाच्या नाव-रूपाशी माझी गाठ पडली आहे, आता बाकी सगळ्या गोष्टी संपल्या. मुक्या माणसाने साखर खावी आणि तिची गोडी फक्त मनातच जाणावी, तशी माझी अवस्था झाली आहे. तुकाराम म्हणतात, आता काय बोलू? आता नुसते मौन बाळगणेच बरे.