परमेष्ठिपदा । तुच्छ करिती सर्वदा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ हें चि ज्यांचे धन । सदा हरीचें स्मरण ॥ इंद्रपदादिक भोग । भोग नव्हे तो भवरोग ॥२॥ सार्वभौमराज्य । त्यांसि कांहीं नाहीं काज ॥३॥ पाताळींचें आधिपत्य । ते तों मानिती विपत्य ॥४॥ योगसिद्धिसार । ज्यासि वाटे तें असार ॥५॥ मोक्षायेवढें सुख । सुख नव्हे चि तें दुःख ॥६॥ तुका ह्मणे हरीविण । त्यासि अवघा वाटे सिण ॥७॥

हरिभक्तांना ब्रह्मदेवाचे पदसुद्धा नेहमी क्षुल्लक वाटते. त्यांचे खरे धन एकच - सतत हरीचे स्मरण करणे. इंद्रपदाचे सुख हे खरे सुख नाही, तो तर संसाराचा एक रोगच आहे. सगळ्या पृथ्वीचे साम्राज्य मिळाले तरी त्यांना त्याची गरज वाटत नाही. पाताळाचे राज्य मिळाले तरी तेही त्यांना संकटच वाटते. योगसिद्धीचे सारसुद्धा त्यांना निरर्थक वाटते. मोक्षाइतके मोठे सुख असले तरी तेही त्यांना सुख न वाटता दुःखच वाटते. तुकाराम म्हणतात, हरीशिवाय त्यांना बाकी सगळे केवळ शीण-कष्टच वाटतात.