मोहोऱ्याच्या संगें । सुत नव्हे आगीजोगें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नाहीं तरी त्याचें भक्ष । काय सांगणें ते साक्ष ॥ स्वामीचिया अंगें । रूप नव्हे कोणाजोगें ॥२॥ तुका ह्मणे खोडी । देवमनी न देती दडी ॥३॥

ठिणगी उडवणाऱ्या दगडाच्या संगतीत कापसाची वात सुरक्षित राहू शकत नाही, ती पेटतेच. नाहीतर तिचं काम एकच - जळून जाणं, हे वेगळं सांगायची गरजच नाही. तसंच परमेश्वराच्या सहवासात आपलं वेगळं व्यक्तिमत्त्व टिकत नाही, ते त्याच्यातच विरून जातं. तुकाराम म्हणतात, आपल्या चुका, आपले दोष देवाच्या नजरेपासून लपून राहत नाहीत.