गातों भाव नाहीं अंगीं । भूषण करावया जगीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ परि तूं पतितपावन । करीं साच हें वचन ॥ मुखें ह्मणवितों दास । चित्तीं माया लोभ आस ॥२॥ तुका ह्मणे दावीं वेश । तैसा अंतरीं नाहीं लेश ॥३॥

मी गातो खरा, पण मनात खरा भाव नाही, हे मी फक्त जगात मिरवण्यासाठी करतो. पण तू पतितपावन आहेस, तुझे हे नाव खरे करून दाखव. मुखाने मी स्वतःला दास म्हणवतो, पण मनात मात्र मोह, लोभ आणि आसक्ती आहे. तुकाराम म्हणतात, मी बाहेरून वेष दाखवतो, पण आतून तसा लवलेशही नाही.