द्रव्य असतां धर्म न करी । नागविला राजद्वारीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ माय त्यासि व्याली जेव्हां । रांड सटवी नव्हती तेव्हां ॥ कथाकाळीं निद्रा लागे । कामीं श्वानापरी जागे ॥२॥ भोग स्त्रियोसि देतां लाजे । वस्त्र दासीचे घेउनि निजे ॥३॥ तुका ह्मणे जाण । नर गाढवाहुनी हीन ॥४॥

पैसा असूनही धर्म-दान करत नाही, असा माणूस राजदरबारीही फजित होतो. आईने त्याला जन्म दिला तेव्हा सटवाईसुद्धा त्याच्यावर खूश नव्हती. कथा-कीर्तनाच्या वेळी त्याला झोप येते, पण वासनेपायी कुत्र्यासारखा जागाच असतो. बायकोला सुखही धड देत नाही लाजेपोटी, आणि दासीचे कपडे घेऊन झोपतो. तुकाराम म्हणतात, समजून घ्या, असा माणूस गाढवाहूनही हीन असतो.