त्रैलोक्य पाळितां उबगला नाहीं । आमचें त्या काई असे ओझें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ पाषाणाचे पोटीं बैसला दर्दुर । तया मुखीं चार कोण घाली ॥ पक्षी अजगर न करी संचित । तयासि अनंत प्रतिपाळी ॥२॥ तुका ह्मणे तया भार घातलिया । उपेक्षीना दयासिंधु माझा ॥३॥

तिन्ही लोकांचा सांभाळ करूनही देव कधी कंटाळला नाही, मग आमचे ओझे त्याला काय वाटणार? दगडाच्या पोटात राहणाऱ्या बेडकालाही त्याच्या तोंडात कोण चारा घालतो? पक्षी आणि साप हेही काही साठवण करत नाहीत, तरी अनंत त्यांचा सांभाळ करतो. तुकाराम म्हणतात, त्याच्यावर भार टाकला की माझा दयासागर देव कधीच दुर्लक्ष करत नाही.