सुख वाटे तुझे वर्णितां पवाडे । प्रेम मिठी पडे वदनासी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ व्याले दोन्ही पक्षी एका वृक्षावरी । आला दुराचारी पारधी तो ॥२॥ वृक्षाचिया माथां सोडिला ससाणा । धनुष्यासि बाणा लावियेलें ॥३॥ तये काळीं तुज पक्षी आठविती । धांवें गा श्रीपती मायबापा ॥४॥ उडोनियां जातां ससाणा मारील । बैसतां विंधील पारधी तो ॥५॥ ऐकोनियां धांवा तया पक्षियांचा । धरिला सर्पाचा वेश वेगीं ॥६॥ डंखोनि पारधी भुमीसि पाडिला । बाण तो लागला ससान्यासी ॥७॥ ऐसा तूं कृपाळु आपुलिया दासा । होसील कोंवसा संकटींचा ॥८॥ तुका ह्मणे तुझी कीर्ति त्रिभुवना । वेदाचिये वाणी वर्णवेना ॥९॥

तुझे पराक्रम वर्णन करताना मला खूप आनंद होतो, तुझ्या नामाच्या प्रेमाने मन भरून येते ॥१॥ ॥धृ.॥ एका झाडावर दोन पिल्ले (पक्षी) जन्माला आली होती, तिथे एक दुष्ट शिकारी आला ॥२॥ त्याने झाडाच्या शेंड्यावर आपला ससाणा (शिकारी पक्षी) सोडला आणि धनुष्याला बाण लावला ॥३॥ त्या वेळी त्या पिल्लांना तुझी आठवण झाली, ती म्हणाली, धाव रे श्रीपती, आई-बापा ॥४॥ उडून गेले तर ससाणा मारणार, बसून राहिले तर शिकारी बाण मारणार, अशी त्यांची अवस्था झाली ॥५॥ त्या पिल्लांचा धावा ऐकून तू त्वरित सापाचे रूप घेतलेस ॥६॥ सापाने दंश करून शिकाऱ्याला जमिनीवर पाडले, आणि तो बाण ससाण्यालाच जाऊन लागला ॥७॥ असा तू आपल्या भक्तांवर कृपाळू आहेस, संकटात तूच आधार होशील ॥८॥ तुकाराम म्हणतात, तुझी कीर्ती तिन्ही लोकांत आहे, वेदांच्या शब्दांनाही ती वर्णन करता येत नाही ॥९॥