नाहीं दुकळलों अन्ना । परि या मान जनार्दना ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ देव केला सकळसाक्षी । काळीं आणि शुद्धपक्षीं ॥२॥ भोगी भोगविता । बाळासवें तो चि पिता ॥३॥ कर्म अकर्म जळालें । प्रौढें तुका तें उरलें ॥४॥

मला कधी अन्नाची कमतरता भासली नाही, आणि याचे श्रेय देवाला (जनार्दनाला) आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ मी देवाला सर्व गोष्टींचा साक्षी मानले आहे, वाईट काळातही आणि चांगल्या काळातही ॥२॥ जो भोग देतो आणि भोगवतो, तोच बापासारखा आपल्या मुलाजवळ (लेकराजवळ) असतो ॥३॥ बरे-वाईट कर्म जळून गेले, तुकाराम म्हणतात, शेवटी तेवढेच उरले ॥४॥