प्रथम नमन तुज एकदंता । रंगीं रसाळ वोडवीं कथा । मति सौरस करीं प्रबळता । जेणें फिटे आतां अंधकार ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तुझिये कृपेचें भरितें । आणीक काय राहिलें तेथें । मारग सिद्धांच्या पंथें । पावविसी तेथें तूं चि एक ॥२॥ आरंभा आदि तुझें वंदन । सकळ करितां कारण । देव ऋषि मुनि आदिकरुन । ग्रंथ पुराण निर्माणी ॥३॥ काय वर्णू तुझी गती । एवढी कैची मज मती । दिनानाथ तुज ह्मणती । करीं सत्य वचन हें चि आपुलें ॥४॥ मज वाहावतां मायेच्या पुरीं । बुडतां डोहीं भवसागरीं । तुज वांचुनि कोण तारी । पाव झडकरी तुका ह्मणे ॥५॥

हे एकदंता (गणपती बाप्पा), तुला प्रथम नमन करतो. रसाळ भाषेत ही कथा सांगतो. माझी बुद्धी अधिक तल्लख कर, म्हणजे आताचा अंधार (अज्ञान) दूर होईल ॥१॥ ॥धृ.॥ तुझ्या कृपेचा महापूर आहे, त्यापुढे आणखी काय हवे? सिद्ध पुरुषांच्या मार्गाने तूच एक तिथवर पोहोचवतोस ॥२॥ सुरुवातीलाच तुला वंदन करतात, कारण देव, ऋषी, मुनी यांनीही ग्रंथ-पुराणे निर्माण करताना (प्रथम) तुलाच वंदन केले ॥३॥ तुझी थोरवी मी काय वर्णन करू? एवढी बुद्धी मला कुठून असणार? तुला 'दीनानाथ' (गरिबांचा नाथ) म्हणतात, हे खरे वचन तूच पाळ ॥४॥ मायेच्या पुरात मी वाहवत असताना, संसारसागराच्या डोहात बुडत असताना, तुझ्याशिवाय मला कोण तारणार? तुकाराम म्हणतात, लवकर धाव घे ॥५॥