प्रथमारंभीं लंबोदर । सकळ सिद्धींचा दातार । चतुर्भुज फरशधर । न कळे पार वर्णितां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तो देव नटला गौरीबाळ । पायीं बांधोनि घागऱ्या घोळ । नारदतुंबरसहित मेळ । सुटला पळ विघ्नांसी ॥२॥ नटारंभीं थाटियला रंग । भुजा नाचवी हालवी अंग । सेंदुरविलेपनें चांग । मुगुटीं नाग मिरविला ॥३॥ जया मानवती देव ऋषि मुनी । पाहातां न पुरे डोळ्यां धणी । असुर जयाच्या चरणीं । आदीं अवसानीं तो चि एक ॥४॥ सकळां सिद्धींचा दातार । जयाच्या रूपा नाहीं पार । तुका ह्मणे आमुचा दातार । भवसागर तारील हा ॥५॥

सुरुवातीलाच लंबोदराला (गणपतीला) वंदन, जो सर्व सिद्धींचा दाता आहे. चार हात असलेला, हातात परशू धारण करणारा - त्याचे वर्णन करताना पारावारच लागत नाही ॥१॥ ॥धृ.॥ तो देव, गौरीचा मुलगा, सजून-नटून उभा आहे. पायात घुंगरांच्या माळा बांधलेल्या आहेत. नारद-तुंबरासोबत त्याचा मेळा जमला आहे, आणि सर्व विघ्ने भरभर पळून जातात ॥२॥ नाचाच्या सुरुवातीला रंगत चढली आहे, तो हात नाचवतो, अंग हलवतो. अंगाला शेंदूर छान लावलेला आहे, मुकुटावर नाग मिरवत आहे ॥३॥ ज्याला देव, ऋषी-मुनी मानतात, त्याला पाहून डोळे तृप्तच होत नाहीत. असुरही ज्याच्या पायाशी नतमस्तक आहेत. सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत तोच एक आहे ॥४॥ तो सर्व सिद्धींचा दाता आहे, त्याच्या रूपाला अंतच नाही. तुकाराम म्हणतात, तोच आमचा दाता आहे, तोच हा संसारसागरातून तारेल ॥५॥