विठ्ठल आमुचे जीवन । आगमनिगमाचें स्थान । विठ्ठल सिद्धीचे साधन । विठ्ठल ध्यानविसावा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ विठ्ठल कुळींचें दैवत । विठ्ठल वित्त गोत चित्त । विठ्ठल पुण्य पुरुषार्थ । आवडे मात विठ्ठलाची ॥२॥ विठ्ठल विस्तारला जनीं । सप्त ही पाताळें भरूनी । विठ्ठल व्यापक त्रिभुवनीं । विठ्ठल मुनिमानसीं ॥३॥ विठ्ठल जीवाचा जिव्हाळा । विठ्ठल कृपेचा कोवळा । विठ्ठल प्रेमाचा पुतळा । लावियेले चाळा विश्व विठ्ठलें ॥४॥ विठ्ठल बाप माय चुलता । विठ्ठल भगिनी आणि भ्राता । विठ्ठलेंविण चाड नाहीं गोता । तुका ह्मणे आतां नाहीं दुसरें ॥५॥

विठ्ठल हेच आमचे जीवन आहे, वेद-शास्त्रांचे मूळ स्थान आहे. विठ्ठल हेच सिद्धी मिळवण्याचे साधन आहे, विठ्ठल हाच ध्यानाचा विसावा आहे ॥१॥ ॥धृ.॥ विठ्ठल हेच आमच्या कुळाचे दैवत आहे. विठ्ठल हेच धन, नातेवाईक आणि मनही आहे. विठ्ठल हाच खरा पुण्यमार्ग आणि पुरुषार्थ आहे. विठ्ठलाची गोष्टच मला आवडते ॥२॥ विठ्ठल सर्व लोकांत पसरलेला आहे, सातही पाताळे त्यानेच भरलेली आहेत. विठ्ठल तिन्ही लोकांत व्यापून आहे, विठ्ठल मुनींच्या मनातही वसतो ॥३॥ विठ्ठल हाच जिवाचा जिव्हाळा आहे, विठ्ठल हाच कृपेचा कोवळेपणा आहे. विठ्ठल हाच प्रेमाचा पुतळा आहे, विठ्ठलानेच हे सारे विश्व चालवत ठेवले आहे ॥४॥ विठ्ठल हाच बाप, आई आणि चुलता आहे. विठ्ठल हीच बहीण आणि भाऊ आहे. विठ्ठलाशिवाय नातेवाइकांची गरजच वाटत नाही. तुकाराम म्हणतात, आता दुसरे कोणीच नाही ॥५॥