बरवा झाला वेवसाव । पावलों चिंतिला चि ठाव । दृढ पायीं राहिला भाव । पावला जीव विश्रांती ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बरवा फळला शकुन । अवघा निवारिला सिण । तुमचें जालिया दर्शन । जन्ममरण नाहीं आतां ॥२॥ बरवें जालें आलों या ठाया । होतें संचित ठायींचा पाया । देहभाव पालटली काया । पडली छाया ब्रह्मींची ॥३॥ जोडिलें न सरे हें धन । अविनाश आनंदघन । अमूर्तमूर्ति मधुसूदन । सम चरण देखियेले ॥४॥ जुनाट जुगादिचें नाणें । बहुता काळाचें ठेवणें । लोपलें होतें पारिखेपणें । ठावचळण चुकविला ॥५॥ आतां या जीवाचियासाठीं । न सुटे पडलिया मिठी । तुका ह्मणे सिणलों जगजेठी । न लवीं दिठी दुसऱ्याची ॥६॥

चांगला व्यवहार/निर्णय झाला, मला हवे तेच ठिकाण मिळाले. मनात पायांवर ठाम भाव राहिला, आणि जिवाला विश्रांती मिळाली ॥१॥ ॥धृ.॥ चांगला शकुन फळाला आला, सगळा शीण दूर झाला. तुमचे दर्शन झाल्यामुळे आता जन्म-मरण उरलेच नाही ॥२॥ बरे झाले, मी या ठिकाणी आलो, हा माझ्या पूर्वसंचिताचाच पाया होता. देहाची जाणीव बदलून गेली, आणि माझ्यावर ब्रह्माची सावली पडली ॥३॥ हे मिळवलेले धन कधी संपत नाही - अविनाशी, आनंदाने भरलेले. निराकार असूनही साकार असलेल्या मधुसूदनाचे समान (सम) चरण मी पाहिले ॥४॥ हे जुने, युगानुयुगांचे नाणे आहे, फार पूर्वीपासून जपून ठेवलेले. परकेपणामुळे ते लपून राहिले होते, पण आता मी योग्य वाट चुकवली नाही ॥५॥ आता या जिवासाठी, एकदा पडलेली मिठी सुटत नाही. तुकाराम म्हणतात, हे जगजेठी, मी थकलो आहे, आता दुसऱ्या कोणाकडे पाहणारच नाही ॥६॥