मी तंव अनाथ अपराधी । कर्महीन मतिमंदबुद्धी । तुज म्यां आठविलें नाहीं कधीं । वाचे कृपानिधी मायबापा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाहीं ऐकिलें गाइलें गीत । धरिली लाज सांडिलें हित । नावडे पुराण बैसले संत । केली बहुत परनिंदा ॥२॥ केला करविला नाहीं उपकार । नाहीं दया आली पीडितां पर । करूं नये तो केला व्यापार । वाहिला भार कुटुंबाचा ॥३॥ नाहीं केलें तीर्थाचे भ्रमण । पाळिला पिंड करचरण । नाहीं संतसेवा घडलें दान । पूजावलोकन मूर्तीचे ॥४॥ असंगसंग घडले अन्याय । बहुत अधर्म उपाय । न कळे हित करावें तें काय । नये बोलूं आठवूं तें ॥५॥ आपण आपल्या घातकर । शत्रु जालों मी दावेदार । तूं तंव कृपेचा सागर । उतरीं पार तुका ह्मणे ॥६॥

मी तर अनाथ आणि अपराधी आहे, कर्महीन आणि मंदबुद्धीचा आहे. हे कृपानिधी आई-बापा, मी तुला कधीच आठवले (लक्षात ठेवले) नाही ॥१॥ ॥धृ.॥ मी कधी देवाचे गाणे-गीत ऐकले नाही, लाज बाळगली पण खरे हित सोडून दिले. पुराण ऐकायला, संतांजवळ बसायला मला आवडले नाही, उलट मी खूप परनिंदा केली ॥२॥ मी कधी उपकार केला नाही किंवा करवला नाही, दुसऱ्याचे दुःख पाहून मला दया आली नाही. जे करू नये तो व्यवहार मी केला, आणि फक्त कुटुंबाचा भार वाहत राहिलो ॥३॥ तीर्थयात्रा कधी केली नाही, फक्त माझ्या शरीराचे, हातापायांचे पालनपोषण केले. संतसेवा घडली नाही, दानधर्म केला नाही, देवाच्या मूर्तीचे दर्शन-पूजाही घडली नाही ॥४॥ वाईट संगतीमुळे अनेक अन्याय घडले, खूप अधर्माचे मार्ग अवलंबले. आता हित कशात आहे तेच कळत नाही, आणि जे झाले ते बोलावेसे किंवा आठवावेसेही वाटत नाही ॥५॥ मी स्वतःच स्वतःचा घात करणारा झालो, स्वतःचाच शत्रू आणि वैरी बनलो. पण तू तर कृपेचा सागर आहेस, तुकाराम म्हणतात, मला याच्या पैलतीरी ने ॥६॥